انجمن ایرانی روابط بین الملل با همکاری دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه خوارزمی و گروه پژوهشی فرهنگ دیپلماسی و گفتگودو فصلنامه مطالعات فرهنگ دیپلماسی2980-99084220260220South Korea’s Cultural Diplomacy and the Function of the Hallyu Wave in West Asia: Redefining Soft Power in the Digital Culture Ageموج هالیو و دیپلماسی فرهنگی کره جنوبی در غرب آسیا: سازوکارهای اعمال قدرت نرم12224481510.22034/sjcds.2026.244815FAنیلوفرعبدیدانش اموخته کارشناسی ارشد مطالعات منطقه ای گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل دانشگاه رازیرحمانحریریاستادیار و عضو هیات علمی گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه رازی0000-0001-9799-8943سید شمس الدینصادقیدانشیار و عضو هیئت علمی گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه رازیJournal Article20251221This study examines the institutional and policy mechanisms through which South Korea has systematically transformed the "Hallyu" cultural wave into an effective instrument of soft power and cultural influence in West Asia. Moving beyond descriptive accounts of Hallyu's popularity, the research employs Joseph Nye's soft power theory within a descriptive-analytical framework to answer the central question: through what specific mechanisms has the South Korean state instrumentalized Hallyu for cultural diplomacy in the West Asian region, with a focus on the UAE, Saudi Arabia, and Qatar? The findings reveal a coordinated "smart cultural diplomacy" strategy predicated on a government-market-institution synergy. This strategy is operationalized through five core mechanisms: 1) cultural institutionalization via the King Sejong Institute network and cultural centers; 2) proactive state policy and funding for creative industries; 3) media diplomacy through targeted partnerships with regional and global platforms; 4) educational and language diplomacy; and 5) event-driven diplomacy in arts and entertainment. Collectively, these mechanisms have enhanced the accessibility and reception of Korean cultural content, cultivated a positive national image, and built long-term relational capital, thereby strengthening South Korea's soft power footprint in a strategically significant region. The study concludes that Hallyu's success is not serendipitous but the result of a sophisticated, long-term governance model that effectively converts cultural resources into geopolitical influence.در چارچوب تحول الگوهای اعمال قدرت در نظام بینالملل، قدرت نرم به یکی از ابزارهای اصلی کنشگری قدرتهای میانی تبدیل شده است. موج فرهنگی کرهای (هالیو) بهعنوان مهمترین بستر دیپلماسی فرهنگی کره جنوبی، طی سالهای اخیر حضور فزایندهای در غرب آسیا یافته است. با این حال، بخش عمده پژوهشها بر پیامدهای فرهنگی این پدیده تمرکز داشته و کمتر به سازوکارهای نهادی و سیاستیِ اعمال قدرت نرم از طریق آن پرداختهاند. پژوهش حاضر با اتکا بر نظریه قدرت نرم جوزف نای و با رویکرد تحلیلی- توصیفی، به بررسی سازوکارهای اعمال قدرت نرم کره جنوبی در غرب آسیا از طریق موج هالیو میپردازد. یافتهها نشان میدهد دیپلماسی فرهنگی کره جنوبی بر همافزایی دولت، نهادهای فرهنگی و صنایع خلاق در بستر فرهنگ دیجیتال استوار است و از پنج مکانیسم اصلی شامل نهادسازی فرهنگی، حمایت از صنایع خلاق، دیپلماسی رسانهای دیجیتال، دیپلماسی آموزشی و زبانی و دیپلماسی رویدادمحور تشکیل میشود. این سازوکارها در مجموع به تقویت جذابیت فرهنگی و ارتقای تصویر مثبت کره جنوبی در منطقه انجامیدهاند.http://www.sjcds.ir/article_244815_4d0039b89c888407c85a915ba0ffe359.pdfانجمن ایرانی روابط بین الملل با همکاری دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه خوارزمی و گروه پژوهشی فرهنگ دیپلماسی و گفتگودو فصلنامه مطالعات فرهنگ دیپلماسی2980-99084220260220The Impact of Institutional Church–State Relations on Discursive Legitimation in Europe (France and Poland, 2000–2025)اثر پیوند نهادیِ کلیسا-دولت بر مشروعیتبخشی گفتمانی در اروپا (مطالعه فرانسه و لهستان 2000 تا 2025)234424481610.22034/sjcds.2026.244816FAفریبرزارغوانی پیرسلامیدانشگاه شیراز0000-0002-6180-7751محمد صادقمحمودیدانشجوی دکتری علوم سیاسی، گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.0000-0003-4217-3738Journal Article20251121The European Union is often depicted in the international relations literature as a secular actor and a normative power, in which religion occupies a marginal place. Yet during the Ukraine crisis, many European politicians invoked Christianity, Christian civilisation, and religious values to justify their security stances, and some did so in explicitly theological terms. This article seeks to clarify this linkage and to show how religious and civilisational language is converted into security decision-making. Its central question is how France and Poland articulate their foreign and security policies through religious references. The article argues that, in the aftermath of the Ukraine crisis, religious references have become more salient in the foreign policies of both France and Poland; however, differences in their religion–state regimes and in their national political theologies generate two distinct patterns of action. In France, religion is recast in the idiom of European values and civilisation, whereas in Poland it is expressed more overtly through the lens of a Christian West confronting an Eastern threat. This study offers a comparative analysis of the period 2000–2025, examining party texts, speeches, and official documents in both countries for religious and civilisational references, and comparing these with their behaviour on the European Union’s core security issues. The findings show that, in both cases, such religious references simultaneously legitimise hard-line positions and strengthen scepticism about transferring defence competences to the EU level.اتحادیه اروپا در ادبیات روابط بینالملل اغلب بهعنوان کنشگری سکولار و قدرتی هنجاری تصویر میشود، که دین در آن حاشیهای است. اما در بحران اوکراین، بسیاری از سیاستمداران اروپایی از مسیحیت، تمدن مسیحی و ارزشهای دینی برای توجیه مواضع امنیتی خود استفاده کردند و این استفاده از مفاهیم الهیاتی را بهصورت مشخص نیز مطرح کردهاند. هدف مقاله، روشن کردن این پیوند و نشان دادن چگونگی تبدیل زبان دینی و تمدنی به تصمیمگیری امنیتی است. پرسش اصلی این است که فرانسه و لهستان چگونه سیاست خارجی و امنیتی خود را با ارجاعات دینی صورتبندی میکنند. ادعای اصلی مقاله این است که پس از بحران اوکراین ارجاعات دینی در سیاست خارجی فرانسه و لهستان برجستهتر شده است؛ اما، بهسبب تفاوت در رژیم دین- دولت و الهیات سیاسی ملی، به دو الگوی متمایز کنش میانجامد که در فرانسه دین در قالب ارزشها و تمدن اروپایی بازنویسی میشود و در لهستان بهطور صریح در قالب غرب مسیحی و تهدید شرقی بروز میکند. پژوهش حاضر مطالعه تطبیقی دوره ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۵ است که متون حزبی، نطقها و اسناد رسمی دو کشور را بر اساس ارجاعات دینی و تمدنی بررسی و با رفتار آنها در موضوعات اصلی امنیتی اتحادیه مقایسه میکند. یافتهها نشان میدهد این ارجاعات دینی در هر دو مورد همزمان مواضع سخت را مشروعیت میبخشد و تردید نسبت به انتقال صلاحیتهای دفاعی به سطح اتحادیه را تقویت میکند.http://www.sjcds.ir/article_244816_fbbeaa7ffd97a587018ae3ef053219ae.pdfانجمن ایرانی روابط بین الملل با همکاری دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه خوارزمی و گروه پژوهشی فرهنگ دیپلماسی و گفتگودو فصلنامه مطالعات فرهنگ دیپلماسی2980-99084220260220Applying the Regional Security Complex Theory in the Middle East: Afghanistan’s Position in the Regional Security Structureکاربست الگوی مجتمعهای امنیتی منطقهای در خاورمیانه؛ جایگاه افغانستان در ساختار امنیتی منطقه456424481710.22034/sjcds.2026.244817FAسبحان اللهسبحانیدانشگاه خوارزمی، دانشکده حقوق وعلوم سیاسی، گرایش روابط بین الملل0009-0004-9217-9139مجید محمدشریفیاستاد یار گروه روابط بین الملل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه خوارزمی، تهران0009-0007-4503-2953علی اصغرفروغیکارشناس، گروه حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.Journal Article20250920The twelve-day war between Iran and Israel has highlighted major transformations in the security landscape of the Middle East and underscored the need to reassess the position of key states within the region’s security structure. Afghanistan, given its sensitive geopolitical location, has experienced a reconfiguration of its role within the regional security network following this crisis. The significance of this study lies in providing a systematic analysis of Afghanistan’s position and in proposing analytical insights for reducing threats and enhancing regional security stability. The main objective of this research is to examine Afghanistan’s position within the Middle Eastern security structure. Drawing on Barry Buzan’s Regional Security Complex Theory and employing a descriptive–analytical methodology, the study seeks to answer the following question: how has Afghanistan’s position evolved after the twelve-day war, and to what extent can it be considered part of the Middle East regional security complex? The provisional hypothesis argues that security linkages arising from shared threats and post-war geopolitical transformations, along with political and religious convergence between Afghanistan and certain Middle Eastern actors, have strengthened Afghanistan’s security interdependence with the region. Data were collected from library-based and online sources. The findings indicate that common threats—such as terrorism, extremism, drug trafficking, and the geopolitical consequences of the twelve-day war—have fostered a form of security interconnection between Afghanistan and the Middle East. The study concludes that understanding Afghanistan’s position within the Middle Eastern security network provides an important analytical tool for anticipating security trends and managing regional threats.جنگ ۱۲ روزه میان ایران و اسرائیل تحولات امنیتی خاورمیانه را برجسته کرده و ضرورت بررسی جایگاه کشورهای کلیدی در ساختار امنیتی منطقه را آشکار ساخته است. افغانستان بهعنوان کشوری با موقعیت ژئوپلیتیک حساس، پس از این بحران امنیتی، نقش خود را در شبکه امنیتی منطقه تغییر داده است. اهمیت پژوهش در تحلیل علمی جایگاه افغانستان و ارائه راهبردهای مؤثر برای کاهش تهدیدات و افزایش ثبات امنیتی منطقه است. هدف پژوهش بررسی جایگاه افغانستان در ساختار امنیتی خاورمیانه است. این پژوهش با استفاده از چارچوب نظری مجتمعهای امنیتی منطقهای باری بوزان و با روش توصیفی- تحلیلی، در پی پاسخ به این پرسش است که چگونه افغانستان پس از جنگ دوازده روزه، جایگاهی در ساختار امنیتی خاورمیانه دارد و تا چه حد میتوان آن را بخشی از مجتمع امنیتی منطقهای خاورمیانه دانست؟ فرضیه موقت این سوال بدین شرح است: پیوندهای امنیتی ناشی از تهدیدات مشترک و تحولات ژئوپلیتیکی پس از جنگ دوازده روزه، همراه با همگرایی سیاسی و مذهبی میان افغانستان و برخی بازیگران خاورمیانه، سبب تقویت وابستگی امنیتی افغانستان به ساختار خاورمیانه شده است. روش پژوهش بهصورت توصیفی- تحلیلی میباشد و برای گردآوردی دادهها از منابع کتابخانهای و اینترنتی استفاده شده است. یافتهها نشان میدهد که تهدیدات مشترک از جمله تروریسم، افراطگرایی، قاچاق مواد مخدر و پیامدهای ژئوپلیتیکی جنگ دوازده روزه موجب شکلگیری نوعی همپیوندی امنیتی میان افغانستان و خاورمیانه شده است. نتیجه پژوهش این است که فهم جایگاه افغانستان و شبکه امنیتی خاورمیانه، ابزار مهمی برای پیشبینی روندهای امنیتی و مدیریت تهدیدات منطقهای فراهم میکند.http://www.sjcds.ir/article_244817_411993905725d9d5fbaaabe618e00fdb.pdfانجمن ایرانی روابط بین الملل با همکاری دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه خوارزمی و گروه پژوهشی فرهنگ دیپلماسی و گفتگودو فصلنامه مطالعات فرهنگ دیپلماسی2980-99084220260220Space Security and Power Competition After the Cold War: Strategic Evolutions from Space Arms Control to the Satellite Economyامنیت فضا و رقابت قدرتها پس از جنگ سرد: تحولات راهبردی از کنترل تسلیحات فضائی تا اقتصاد ماهوارهای658824481810.22034/sjcds.2026.244818FAسید امیرنیاکوییهیئت علمی دانشگاه کیلانهادیمهدی زادهگروه علوم سیاسی دانشگاه گیلانJournal Article20251121Since the end of the Cold War, outer space has undergone a profound transformation from a largely scientific and symbolic arena into an autonomous and critical security domain in international relations. This study examines the nature of this transition and analyzes the implications of intensifying great-power competition in space for the stability and structure of the contemporary international order. It asks how, and under what conditions, outer space has evolved into an independent security domain in the post–Cold War era, and how this competition affects the current international system. The study argues that this strategic transformation is driven by the interaction of three key factors: rapid technological advances that have enabled the military and security utilization of space; the growing dependence of national security, sovereignty, and economic prosperity on space-based assets, which has elevated them to strategic targets; and the limited effectiveness of existing legal regimes in addressing emerging challenges associated with new actors and disruptive technologies. Using a qualitative, descriptive–analytical approach, the research draws on an in‑depth examination of relevant documents alongside the analysis of reliable quantitative data. The findings suggest that the interaction of these factors has transformed outer space into a domain of intense geopolitical competition, contributing to the weaponization of space, the acceleration of multipolar dynamics in the global power structure, the erosion of existing international regimes, and a growing risk of strategic instability and conflict. At the same time, deep economic interdependence and effective international institutions appear to function as moderating forces that help restrain the escalation of full‑scale confrontation. The study concludes that the future of space security will depend on the ability of the international community to balance the logic of geopolitical competition with the need for cooperation in establishing responsible norms of behavior, preserving the sustainability of the shared orbital environment, and mitigating destabilizing trends.پس از جنگ سرد، قلمرو فضا تحولی بنیادین را از عرصهای علمی و نمادین به حوزهای امنیتی مستقل و حیاتی در روابط بینالملل تجربه کرده است. این پژوهش به تحلیل چگونگی این گذار و واکاوی پیامدهای رقابت فزاینده قدرتهای بزرگ در فضا بر ثبات و ساختار نظم بینالمللی میپردازد. پرسش محوری آن این است که چگونه و تحت تأثیر چه عواملی، فضا پس از جنگ سرد به یک حوزه امنیتی مستقل تبدیل شده و این رقابت چه تأثیراتی بر نظم بینالملل حاضر برجای گذاشته است؟. فرضیه پژوهش مبتنی بر این است که این تحول راهبردی، حاصل تعامل پیچیده سه عامل کلیدی است: 1) پیشرفتهای شتابان فناورانه که بهرهبرداری نظامی- امنیتی از فضا را امکانپذیر ساخته؛ 2) افزایش وابستگی بیبدیل امنیت ملی، حاکمیت و رفاه اقتصادی دولتها به داراییهای فضایی که آنها را به اهداف استراتژیک تبدیل کرده؛ و 3) ناکارآمدی رژیمهای حقوقی موجود در پاسخگویی به چالشهای نوین ناشی از ظهور بازیگران جدید و فناوریهای مخرب. این پژوهش با روش کیفی و رویکرد توصیفی- تحلیلی و با اتکا به مطالعه عمیق اسناد و همچنین تحلیل دادههای کمی معتبر انجام شده است. یافتهها نشان میدهد که تعامل این سه عامل، فضا را به عرصهای برای رقابت ژئوپلیتیک شدید تبدیل کرده که در عمل به تسلیحاتیشدن فضا، شتاببخشی به چندقطبیشدن ساختار قدرت جهانی، تضعیف رژیمهای بینالمللی، و افزایش چشمگیر ریسک بیثباتی راهبردی و درگیری انجامیده است. در عین حال، نقش تعدیلکننده وابستگی متقابل اقتصادی عمیق و نهادهای بینالمللی کارا نیز بهعنوان عواملی بازدارنده در برابر درگیری کامل شناسایی شدهاند. پژوهش نتیجه میگیرد که آینده امنیت فضا در گرو توانایی جامعه بینالملل در ایجاد توازنی حیاتی میان منطق رقابت ژئوپلیتیک اجتنابناپذیر و ضرورت همکاری برای تدوین قواعد رفتاری مسئولانه، حفظ پایداری محیط مداری مشترک و مهار روندهای بیثباتکننده است.http://www.sjcds.ir/article_244818_31e6e2e0bacf3868ebd45e6a83df58f6.pdfانجمن ایرانی روابط بین الملل با همکاری دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه خوارزمی و گروه پژوهشی فرهنگ دیپلماسی و گفتگودو فصلنامه مطالعات فرهنگ دیپلماسی2980-99084220260220Article topic: Political Functions of Satire on Iranian Social Media: A Case Study of Twitter and Telegramکارویژههای سیاسی طنز در شبکههای اجتماعی ایران: مطالعه موردی توییتر و تلگرام8911024481910.22034/sjcds.2026.244819FAمحترمنظریاندانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه خوارزمی، تهران ، ایرانمحمدباباییعضو هیأت علمی گروه علوم سیاسی ، دانشکده حقوق و علوم سیاسی ، دانشگاه خوارزمی ، تهران، ایران.0000-0003-3707-6925رضاخلیلیگروه علوم سیاسی ، دانشکده حقوق و علوم سیاسی ، دانشگاه خوارزمی ، تهران، ایران0000-0003-1279-8737Journal Article20251023In the contemporary era, social media platforms have become significant arenas for representing and critiquing political phenomena. Political satire, as a component of online culture, serves as a tool for criticizing power, circumventing censorship, and reflecting public concerns. This study aims to examine the functions of political satire in Iran’s digital sphere by conducting a qualitative content analysis of satirical materials published on Twitter and Telegram. The data were collected from humorous posts related to three issues: negotiations with the United States, the energy imbalance crisis, and the hijab policy. The materials were analyzed using thematic analysis and text-mining techniques. Findings reveal that satire, through the use of metaphor, irony, exaggeration, and parody, fulfills functions such as criticizing authority, raising awareness, alleviating psychological pressure, and enabling soft resistance. In the political domain, themes such as the futility and performative nature of negotiations were prominent. In the economic domain, managerial inefficiency, unconventional policy solutions, and the gap between promises and practice were satirized. In the social domain, excessive regulation, implementation inconsistencies, and the commercialization of the hijab issue were most salient. Comparative analysis showed that social and economic satire tends to be more explicit than political satire, since citizens’ experiences in these spheres are more immediate. Moreover, Twitter satire, due to textual limitations, is more concise and characterized by brevity and wordplay, while Telegram satire allows for more extended forms of narration. Ultimately, satire in Iran’s social media extends beyond entertainment, functioning as a tool for shaping public opinion, interpreting crises, and articulating dissent in indirect forms.این پژوهش با هدف بررسی کارویژههای طنز سیاسی در فضای مجازی ایران، به تحلیل محتوای طنزهای منتشر شده در توییتر و تلگرام پرداخته است. در عصر حاضر شبکههای اجتماعی به عرصهای مهم برای بازنمایی و نقد پدیدههای سیاسی تبدیل شدهاند. طنز سیاسی بهعنوان بخشی از فرهنگ آنلاین، ابزاری برای انتقاد از قدرت، دور زدن سانسور و بازتاب نگرانیهای عمومی است. پرسش اصلی آن است که کاربران توییتر و تلگرام چگونه از قالبهای طنز برای مواجهه با موضوعات مطرح جامعه در این فضا بهره میگیرند؟ نوع پژوهش کیفی است و با روش تحلیل محتوای کیفی اجرا شده است. دادهها از متن پیامهای طنز مرتبط با سه موضوع مذاکره با آمریکا، بحران ناترازی انرژی و طرح حجاب گردآوری و با تکنیک تحلیل مضمون و متنکاوی تجریهوتحلیل شدهاند. یافتهها نشان داد کاربران در توییتها و پستهای خود با بهرهگیری از قالبهای استعاره، کنایه، اغراق و آیرونی، کارویژههایی چون نقد قدرت، آگاهیبخشی، کماثرسازی فشار روانی و مقاومت نرم را ایفا میکنند. در حوزه سیاسی، مضامینی چون بیفرجامی و نمایشی بودن مذاکرات برجسته شد. در حوزه اقتصادی، ناکارآمدی مدیران و راهکارهای نامتعارف به طنز کشیده شد و شکاف وعده و عمل آشکار گردید. در حوزه اجتماعی، افراط در قوانین، تناقضهای اجرایی و تجاریسازی موضوع حجاب بیشترین نمود را داشت. مقایسه این یافتهها نیز نشان داد طنزهای اجتماعی و اقتصادی صریحتر از طنزهای سیاسیاند، زیرا تجربه مردم در این حوزهها مستقیمتر است. همچنین، طنزهای توییتر به دلیل محدودیت متنی، فشردهتر و مبتنی بر ایجاز و بازیهای زبانیاند، در حالیکه طنزهای تلگرام مجالی برای روایتپردازی گستردهتر دارند.http://www.sjcds.ir/article_244819_3cd469e6faa71d2707e5bb0a24dcba14.pdfانجمن ایرانی روابط بین الملل با همکاری دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه خوارزمی و گروه پژوهشی فرهنگ دیپلماسی و گفتگودو فصلنامه مطالعات فرهنگ دیپلماسی2980-99084220260220Gastronomy and culinary art as tools of public diplomacy: examining the success of France as a model for Iranخوراک و هنر آشپزی بهعنوان ابزار دیپلماسی عمومی: بررسی موفقیت کشور فرانسه بهعنوان الگویی برای ایران11113024482010.22034/sjcds.2026.244820FAزهرافرهودىدانشکده مطالعات جهان، دانشگاه جهانروح اللهحسینیدانشیار مطالعات فرانسه، دانشکده مطالعات جهان، دانشگاه تهرانحجت اللهایوبیدانشیار مطالعات فرانسه، دانشکده مطالعات جهان دانشگاه تهرانهادیدولت آبادیاستادیار مطالعات فرانسه، دانشکده مطالعات جهان، دانشگاه تهرانJournal Article20251022In today’s world, food and the culinary arts have transcended the boundaries of basic necessity to become powerful instruments of cultural diplomacy. Drawing on the theoretical framework of soft power, this article examines the role of gastronomy in France’s public diplomacy. It seeks to analyze the country’s policies in utilizing cuisine as a means of strengthening public diplomacy and fostering national identity. The findings reveal that France, as one of the pioneers in this field, has successfully leveraged its culinary heritage and gastronomy to enhance its cultural standing on the international stage. The French experience can serve as a valuable model for countries such as Iran, which possess rich culinary traditions. The research employs a qualitative approach, focusing on successful examples of culinary diplomacy in both France and Iran. The study highlights the role of international organizations such as UNESCO in promoting Iranian cuisine. The inclusion of cities like Rasht and Kermanshah in UNESCO’s Creative Cities Network provides a significant opportunity to showcase Iran’s cultural potential. The article demonstrates how Iran can use this position to develop its gastronomic tourism industry, disseminate its culinary culture globally, and strengthen its presence in international public diplomacy. Ultimately, the study emphasizes that the effective use of culinary diplomacy requires comprehensive strategic planning and broad collaboration across different sectors of society in order to become a tool for sustainable development and the reinforcement of national identity.در دنیای امروز، خوراک و هنر آشپزی از مرزهای ضروریات زندگی فراتر رفته و به ابزاری مؤثر در دیپلماسی فرهنگی تبدیل شدهاند. این مقاله با بهرهگیری از چارچوب نظری قدرت نرم و با هدف بررسی نقش خوراک در دیپلماسی عمومی کشور فرانسه تدوین شده است و تلاش دارد تا سیاستهای این کشور را در بهرهگیری از آن بهعنوان ابزاری برای تقویت دیپلماسی عمومی و هویتسازی ملی تحلیل کند. یافتههای پژوهش نشان میدهد که فرانسه، بهعنوان یکی از پیشگامان این عرصه، توانسته است از ظرفیتهای خوراک و هنر آشپزی برای ارتقای جایگاه فرهنگی خود در سطح بینالمللی بهرهبرداری کند. تجربه فرانسه میتواند الگویی برای کشورهایی نظیر ایران باشد که دارای میراث غذایی غنی خوراک و اشپزی هستند. روش تحقیق مقاله کیفی بوده و بر تحلیل نمونههای موفق از خوراک فرانسه و ایران تمرکز دارد. اهمیت این تحقیق در بررسی نقش سازمانهای بینالمللی نظیر یونسکو در معرفی خوراک ایرانی برجسته میشود. ثبت شهرهایی چون رشت و کرمانشاه در شبکه شهرهای خلاق یونسکو فرصتی مهم برای نمایش ظرفیتهای فرهنگی ایران ایجاد کرده است. مقاله نشان میدهد که ایران چگونه میتواند از این موقعیت برای بهبود صنعت گردشگری خوراک خود بهره ببرد و با الگوگیری از موفقیت فرانسه در زمینه خوراک، فرهنگ خوراک خود را در جهان اشاعه دهد و جایگاه خود را در دیپلماسی عمومی جهانی ارتقا دهد. این پژوهش در نهایت تأکید میکند که بهرهگیری از دیپلماسی غذایی، نیازمند تدوین راهبردهای جامع و همکاری گسترده میان بخشهای مختلف جامعه است تا بتواند به ابزاری برای توسعه پایدار و تقویت هویت ملی تبدیل شود.http://www.sjcds.ir/article_244820_057a440a73f42b7ad9f4e1485f7f5f33.pdfانجمن ایرانی روابط بین الملل با همکاری دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه خوارزمی و گروه پژوهشی فرهنگ دیپلماسی و گفتگودو فصلنامه مطالعات فرهنگ دیپلماسی2980-99084220260220Representing the United States of America as the “Other” in Iran’s Foreign Relations: From the End of the Cold War to the End of Trump’s First Presidential Termبازنمایی ایالات متحده آمریکا بهعنوان «دیگری» در روابط خارجی ایران از پایان جنگ سرد تا پایان دوره نخست ریاست جمهوری ترامپ13115024482110.22034/sjcds.2026.244821FAسید علیمنوریهیئت علمی گروه روابط بین الملل دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه خوارزمی0000-0002-5725-2255علی اکبرمیرزاییدانشگاه خوارزمی0009-0009-9395-819XJournal Article20251101This article is an effort to analyze and elucidate the manner in which the United States is represented as the "particular Other" in the foreign relations of the Islamic Republic of Iran, while probing the underlying identity and discursive dynamics latent in the relations between the two countries. The main research question is: How does the image of the United States in the discourse of the Islamic Republic's foreign relations persist from the end of the Cold War to the conclusion of Donald Trump's first presidential term? The research hypothesis posits that the representation of the United States is continuously reproduced through identity and discursive processes. The findings reveal that this representation is the product of historical experiences and identity processes that intertwine domestic and foreign policy. An examination of five historical periods (Reconstruction, Reform, Ahmadinejad, JCPOA, and post-JCPOA) demonstrates that, although in certain periods there exists the possibility of moderating the image of the "Other" as a negotiable counterpart, these approaches prove unstable and are undermined by the pressure of the dominant identity discourse. Furthermore, the nuclear dossier and the JCPOA experience illustrate that the representation of the "Other" persists even under conditions of interaction, swiftly reverting to the narrative of the "treacherous Other." Ultimately, Trump's actions elevate this representation of the United States to its zenith and solidify it. Overall, the article demonstrates that the othering of the United States is a persistent and multi-layered process, which—within the framework of Iver Neumann's "Eastern Path" theory and employing historical research methods—is explicated as a structural component of the Islamic Republic's political identity.این مقاله تلاشی است، در جهت تحلیل و تبیین چگونگی بازنمایی ایالات متحده بهعنوان «دیگریِ خاص» در روابط خارجی جمهوری اسلامی ایران و واکاوی پویاییهای هویتی و گفتمانی نهفته در مناسبات میان دو کشور. پرسش اصلی این است که چگونه تصویر ایالات متحده در گفتمان روابط خارجی جمهوری اسلامی از پایان جنگ سرد تا پایان دوره نخست ریاست جمهوری ترامپ، تداوم مییابد؟ فرضیه پژوهش بیان میکند که بازنمایی ایالات متحده از طریق فرآیندهای هویتی و گفتمانی، بهطور مستمر بازتولید میشود. یافتهها نشان میدهند که این بازنمایی، محصول تجربههای تاریخی و فرایندهای هویتی است، که سیاست داخلی و خارجی را درهمتنیده میسازد. بررسی پنج دوره تاریخی (سازندگی، اصلاحات، احمدینژاد، برجام و پسابرجام) آشکار میکند که هر چند در برخی مقاطع، امکان تعدیل تصویر «دیگری» بهعنوان طرفی مذاکرهپذیر وجود دارد، اما این رویکردها ناپایدار بوده و تحت فشار گفتمان هویتی غالب تضعیف میشوند. علاوه بر این، پرونده هستهای و تجربه برجام نشان میدهد که بازنمایی «دیگری» حتی در شرایط تعامل نیز تداوم مییابد و بهسرعت به روایت «دیگری خائن» بازمیگردد. در نهایت، اقدامات ترامپ، بازنمایی ایالات متحده را به اوج رسانده و تثبیت میکند. بهطور کلی، مقاله نشان میدهد که دیگریسازی ایالات متحده، فرآیندی پایدار و چندلایه است که در چارچوب نظریه مسیر شرقی آیور نیومان و با استفاده از روش پژوهش تاریخی، بهعنوان بخشی ساختاری از هویت سیاسی جمهوری اسلامی، تبیین میشود.http://www.sjcds.ir/article_244821_002df4a5a0ae894b849b0f1df7f266bd.pdfانجمن ایرانی روابط بین الملل با همکاری دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه خوارزمی و گروه پژوهشی فرهنگ دیپلماسی و گفتگودو فصلنامه مطالعات فرهنگ دیپلماسی2980-99084220260220The Role of Security Narratives in the Reproduction of Strategic Culture and Its Impact on States' National Security Strategies: A Case Study of Israel's Genocide in the Gaza Strip after October 7, 2023نقش روایتهای امنیتی در بازتولید فرهنگ استراتژیک و تأثیر آن بر راهبردهای امنیت ملی دولتها مطالعه موردی: نسلکشی اسرائیل در نوار غزه پس از هفت اکتبر 202315116924482210.22034/sjcds.2026.244822FAمحمدنصیرزادهدانشکده حقوق و علم سیاسی دانشگاه خوارزمی. تهرانمحمدولیمدرسگروه روابط بینالملل. دانشکده حقوق و علوم سیاسی. دانشگاه خوارزمی. تهرانJournal Article20251002National security strategies, as the ultimate output of security decision-making processes, have long been at the center of theoretical debates in international relations. Materialist approaches—most notably realism—largely explain these strategies as products of the structural constraints of the international system and rational calculations based on the distribution of power. Nevertheless, such approaches face serious limitations in accounting for the diversity and persistence of states’ behavioral patterns under similar material conditions. Drawing on a constructivist perspective, this article seeks to address this explanatory gap by focusing on the role of security narratives and strategic culture. The core argument advanced here is that security narratives, as the independent variable, assign meaning to threats and represent the security environment through the mechanism of othering, thereby reproducing a particular strategic culture as an intervening variable that shapes the normative and cognitive framework within which national security strategies are selected. The findings indicate that strategic culture is not a static or pre-given phenomenon, but rather the product of the continuous reinterpretation of history, geography, and security experiences through dominant narratives. Moreover, the intensity of othering in security narratives is directly associated with a greater inclination toward aggressive and preemptive strategies; entrenched narratives can institutionalize norms governing the use of force; and shifts in security narratives—especially following external shocks—can lead to transformations in strategic culture and the reconfiguration of national security strategies. This analytical framework provides a more precise understanding of continuity and change in states’ security behavior in contemporary international politics.راهبردهای امنیت ملی دولتها همواره کانون مناقشات نظری در روابط بینالملل بوده است. رویکردهای مادیانگار این راهبردها را برآمده از الزامات ساختاری نظام بینالملل تبیین میکنند، اما در توضیح تنوع و پایداری الگوهای رفتاری دولتها در شرایط مادی مشابه با محدودیت مواجهاند. مقاله حاضر با اتکا به رهیافت معناگرا استدلال میکند که روایتهای امنیتی از طریق مکانیسم دیگریسازی به معنابخشی تهدیدات میپردازند و فرهنگ استراتژیکی خاص را بازتولید میکنند که چارچوب هنجاری انتخاب راهبردهای امنیت ملی را شکل میدهد. در این مقاله، مطالعه موردی فرهنگ استراتژیک اسرائیل پس از 7 اکتبر 2023 نشان میدهد که سه روایت بنیادین صهیونیسم سیاسی در قالب، رستگاری خطی- توسعهطلب، خشونت مقدس و رستگاریبخش و هولوکاست بهمثابه تهدید همیشگی از طریق دیگریسازی فلسطینیان بهعنوان «عمالیق» و «نازیها»، فرهنگی استراتژیک خاصی را تولید کرده است که در آن خشونت نامحدود و نسلکشانه نه تنها مشروع بلکه ضروری تلقی میشود. یافتههای این مقاله نشان میدهد نسلکشی در غزه محصول متبلور سه فرایند یادگیری در جامعه اسرائیل در قالب چگونه ترسیدن، چگونه امنیت داشتن به بهای ناامنی دیگری و چگونه از فاجعه را برای تحقق آرمانشهر استعماری استفاده ابزاری کردن است.http://www.sjcds.ir/article_244822_8fbba5a76c9cf7f8add46b7414d812a0.pdfانجمن ایرانی روابط بین الملل با همکاری دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه خوارزمی و گروه پژوهشی فرهنگ دیپلماسی و گفتگودو فصلنامه مطالعات فرهنگ دیپلماسی2980-99084220260220The Function of Türkiye’s Cultural Diplomacy in Relation to the Republic of Azerbaijanکارکرد دیپلماسی فرهنگی ترکیه در قبال جمهوری آذربایجان17018924482310.22034/sjcds.2026.244823FAغلامرضاکریمیعضو هیئت علمی دانشگاه خوارزمی،گروه روابط بین الملل0000-0003-3139-9504مهردادصالحی یگانهدانشجوی دکتری روابطبینالملل0009-0002-2010-9153Journal Article20251107Cultural diplomacy has become a key instrument of soft power for states seeking to expand influence and deepen foreign relations. In this context, Türkiye has strategically utilized shared cultural heritage to shape a distinctive approach toward the Republic of Azerbaijan. This article examines how Türkiye employs cultural diplomacy to strengthen bilateral relations. The main research question explores the ways in which Türkiye has used cultural ties and cultural diplomacy to deepen its political, economic, and strategic engagement with Azerbaijan. The study argues that Türkiye’s cultural diplomacy—anchored in linguistic, historical, and civilizational commonalities—has provided a supportive foundation for advancing the “One Nation, Two States” principle in its foreign policy. Using process tracing, the research identifies the causal mechanisms through which Türkiye activates cultural tools. The findings reveal that initiatives such as expanding Turkish-language education, academic exchanges, the activities of institutions like the Yunus Emre Institute, media cooperation, and the promotion of shared cultural heritage have enhanced mutual identity and increased Türkiye’s social acceptance in Azerbaijan. Ultimately, Türkiye’s cultural diplomacy has strengthened the soft foundations necessary for legitimizing closer bilateral relations and has facilitated the practical realization of the “One Nation, Two States” vision. Data collection relied on written sources including books, scholarly articles, official documents, and online materials.در جهان پساجنگ سرد دیپلماسی فرهنگی به یکی از مهمترین ابزارهای قدرت نرم کشورها برای گسترش نفوذ و تعمیق روابط خارجی تبدیل شده است. در این میان، ترکیه با بهرهگیری هدفمند از اشتراکات فرهنگی، توانسته جایگاه ویژهای در سیاست خارجی خود نسبت به جمهوری آذربایجان ایجاد کند. بر همین مبنا، این مقاله با هدف تحلیل کارکرد دیپلماسی فرهنگی ترکیه در قبال جمهوری آذربایجان تدوین شده است. پرسش اصلی آن است که ترکیه چگونه از روابط فرهنگی و دیپلماسی فرهنگی برای تعمیق مناسبات خود با جمهوری آذربایجان بهره گرفته است؟ فرضیه مقاله بر این قرار است که دیپلماسی فرهنگی ترکیه با تکیه بر اشتراکات فرهنگی، زمینهساز و تسهیلکننده تعمیق روابط سیاسی، اقتصادی و راهبردی این کشور با جمهوری آذربایجان بوده و توانسته بستر مساعدی برای تحقق شعار «یک ملت- دو دولت» در سیاست خارجی فراهم کند. روش تحقیق، ردیابی فرایند است که امکان شناسایی سازوکارهای علی و روندهای مؤثر در بهرهبرداری ترکیه از ابزارهای فرهنگی را فراهم میآورد. یافتههای پژوهش نشان میدهد اقداماتی همچون توسعه آموزش زبان ترکی، تبادلات علمی و دانشگاهی، فعالیت نهادهایی نظیر مؤسسه یونس امره، همکاریهای رسانهای و برجستهسازی میراث مشترک فرهنگی، سبب تقویت هویت مشترک و افزایش پذیرش اجتماعی ترکیه در جمهوری آذربایجان شده است. در حقیقت، دیپلماسی فرهنگی ترکیه توانسته است با فراهم آوردن بسترهای نرم، مشروعیت سیاسی و اجتماعی، نزدیکی دو کشور را افزایش دهد و تحقق عملی شعار «یک ملت- دو دولت» را تسهیل کند. در این پژوهش، روش گردآوری اطلاعات نیز بهصورت استفاده از منابع مکتوب اعم از کتب، مقالات، اسناد و دادههای اینترنتی است.http://www.sjcds.ir/article_244823_2a28a5266a1a14caac8f26d5836b0024.pdfانجمن ایرانی روابط بین الملل با همکاری دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه خوارزمی و گروه پژوهشی فرهنگ دیپلماسی و گفتگودو فصلنامه مطالعات فرهنگ دیپلماسی2980-99084220260320Comparison of Iran, Turkey, and Saudi Arabia’s Governance in the Digital Silk Roadمقایسه حکمرانی ایران، ترکیه و عربستان سعودی در جاده ابریشم دیجیتال19121424503510.22034/sjcds.2026.580771.1127FAحامدمهربان اینچه بروندانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران0000-0002-8177-6382Journal Article20251002This paper examines the governance models of Iran, Turkey, and Saudi Arabia in their engagement with China’s Digital Silk Road. Using a comparative analytical approach and drawing on official documents, international reports, and data from implemented projects, the study reveals that these three countries have adopted markedly different strategies in response to this geo-technological initiative. Saudi Arabia, fully aligned with Vision 2030, has established the most comprehensive and systematic cooperation with China across domains such as smart cities, 5G infrastructure, BeiDou satellite systems, and subsea fiber-optic cables. Turkey, capitalizing on active private-sector involvement and its geostrategic location, maintains a significant presence in eleven of the fourteen dimensions of the Digital Silk Road. In contrast, Iran—despite political interest—participates in only five dimensions, with most of its key projects either suspended or severely constrained due to sanctions. These divergences are rooted in each country’s institutional frameworks, financial capacity, and strategic orientations. The findings suggest that the Digital Silk Road is not merely an infrastructure endeavor but a mechanism for shaping an emerging digital order, through which China exports its techno-governance paradigms. For Iran, the study recommends enhancing inter-agency coordination, prioritizing low-risk digital initiatives, and strengthening domestic technological capabilities to leverage this opportunity toward achieving technological sovereignty.این مقاله به مقایسه الگوهای حکمرانی ایران، ترکیه و عربستان سعودی در تعامل با جاده ابریشم دیجیتال چین میپردازد. با استفاده از روش تحلیل تطبیقی و بررسی اسناد رسمی، گزارشهای بینالمللی و دادههای پروژههای اجرایی، نشان داده میشود که این سه کشور سه رویکرد متفاوت را در پاسخ به این ابتکار ژئوفناورانه اتخاذ کردهاند. عربستان سعودی با همسویی کامل با چشمانداز ۲۰۳۰، گستردهترین همکاریهای سیستماتیک را در حوزههای شهر هوشمند، ۵جی، ماهواره بیدو و کابلهای زیردریایی با چین دنبال میکند. ترکیه نیز با مشارکت فعال بخش خصوصی و استفاده از موقعیت ژئواستراتژیک، در یازده از چهارده بُعد جاده ابریشم دیجیتال حضور مؤثری دارد. در مقابل، ایران با وجود تمایل سیاسی، تنها در پنج بُعد مشارکت داشته و بیشتر پروژههای کلیدی آن به دلیل تحریمها متوقف یا محدود مانده است. این تفاوتها ریشه در ساختارهای نهادی، ظرفیت مالی و جهتگیریهای راهبردی هر کشور دارد. یافتهها نشان میدهد که جاده ابریشم دیجیتال تنها یک پروژه زیرساختی نیست، بلکه ابزاری برای شکلدهی به نظم دیجیتال جدید است که در آن چین الگوهای حکمرانی فناورانه خود را صادر میکند. برای ایران، توصیه میشود تا با ایجاد هماهنگی بینبخشی، اولویتدهی به پروژههای کمریسک و تقویت ظرفیتهای داخلی، از این فرصت برای دستیابی به استقلال فناورانه استفاده کند.http://www.sjcds.ir/article_245035_a98be5bb455d27265db5fb0937babbeb.pdfانجمن ایرانی روابط بین الملل با همکاری دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه خوارزمی و گروه پژوهشی فرهنگ دیپلماسی و گفتگودو فصلنامه مطالعات فرهنگ دیپلماسی2980-99084220260320Attitudes toward the 12-Day War and the Cultural-Social Resilience of Iranians in the Face of Israeli Aggressionنگرش به جنگ 12 روزه و تابآوری فرهنگی و اجتماعی ایرانیان در برابر تهاجم اسرائیل21523624528310.22034/sjcds.2026.574070.1116FAعلیباقری دولت ابادیاستاد روابط بین الملل، گروه علوم سیاسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران0000-0002-4584-5870علیکرم پوردانشجوی کارشناسی ارشد نظام قدرت جهانی، دانشکده مطالعات جهان، دانشگاه تهران، تهران، ایرانJournal Article20251002A prominent feature of the 12-Day War was the cultural-social resilience demonstrated by Iranians in response to Israeli aggression against Iran. Throughout the conflict, a distinct manifestation of social cohesion and national unity emerged among Iranians, centered around the concepts of homeland and Islam. The central research question of this study is: What were the attitudes of Iranians toward the 12-Day War, and what role did cultural-social components play in fostering resilience against the Israeli assault? The article hypothesizes that the Iranian populace perceived the 12-Day War as an attack on Iran’s independence and territorial integrity and, due to shared cultural-religious elements and a strong spirit of patriotism, displayed a significant degree of cultural-social resilience. Research data were collected through library and internet-based methods and analyzed using a descriptive-analytical approach within the theoretical framework of Émile Durkheim. The findings indicate that Iranians considered their country the victor of the war and advocated for the preservation of missile programs to ensure national security. While demonstrating resilience in the face of conflict, they also acted to strengthen national cohesion within the digital sphere. In accordance with Durkheim’s theoretical perspectives, within Iranian society, components such as the conscience collective (collective consciousness), social similarities, religion and tradition, simple social structures, and holism have contributed to social cohesion.یکی از نکات برجسته جنگ 12 روزه تابآوری فرهنگی- اجتماعی ایرانیان در برابر تجاوز اسرائیل به ایران بود. در طول این جنگ انسجام اجتماعی و وحدت ملی حول مفهوم میهن و اسلام در میان ایرانیان به شکل بارزی نمایان گردید. پرسش اصلی پژوهش حاضر این است که نگرش ایرانیان به جنگ 12 روزه چه بود و مؤلفههای فرهنگی اجتماعی چه نقشی در تابآوری در برابر تهاجم اسرائیل ایفا کردند؟ فرضیه مقاله این است که مردم ایران جنگ 12 روزه را جنگ علیه استقلال و تمامیت ارضی ایران تلقی نمودند و به دلیل وجود عناصر فرهنگی- دینی مشترک و روحیه میهنپرستی بالا، تابآوری فرهنگی- اجتماعی قابلقبولی را از خود نشان دادند. دادههای پژوهش به دو روش کتابخانهای و اینترنتمحور گردآوری شد و از رویکرد توصیفی- تحلیلی و چارچوب نظری امیل دورکیم برای تحلیل آن استفاده گردید. یافتههای پژوهش نشان دادند ایرانیان، کشورشان را پیروز این جنگ دانسته و خواستار حفظ برنامههای موشکی برای تأمین امنیت کشور شدهاند. آنها ضمن تابآوری در برابر جنگ اقدام به تقویت انسجام ملی در بستر فضای مجازی نمودند. مطابق دیدگاههای نظری امیل دورکیم، در جامعه ایرانی مؤلفههای وجدان جمعی، شباهتهای اجتماعی، دین و سنت، ساختارهای اجتماعی ساده و جمعنگری باعث انسجام اجتماعی گردیدهاند.http://www.sjcds.ir/article_245283_1a562a25718c0148e073d2c205a26d87.pdfانجمن ایرانی روابط بین الملل با همکاری دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه خوارزمی و گروه پژوهشی فرهنگ دیپلماسی و گفتگودو فصلنامه مطالعات فرهنگ دیپلماسی2980-99084220260320Neoliberalism’s Resilience to Crises: An Analysis of Policy Recommendations of International Development Institutions (2008-2024)تابآوری نئولیبرالیسم در برابر بحرانها: تحلیل توصیههای سیاستی نهادهای توسعه بینالمللی (2008-2024)23725824528410.22034/sjcds.2026.576143.1120FAکاوهکیهانی ثابتیگروه علوم سیاسی،دانشکده حقوق و علوم سیاسی،دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج،کرج،ایرانرضاشیرزادیعضو هیات علمی گروه علوم سیاسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران (نویسنده مسئول)
Sمجتبیزارع اشکذریعضو هیات علمی گروه علوم سیاسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران.Journal Article20251109This article examines why and how neoliberal policy prescriptions promoted by major international development institutions have persisted—and even strengthened—despite the profound challenges posed by two major global crises: the 2008 financial crisis and the COVID 19 pandemic. Although both crises exposed structural weaknesses of neoliberal governance, institutions such as the IMF, World Bank, UNDP, and OECD continued to advance market-oriented reforms. The central research question asks: How have these institutions maintained the neoliberal logic of their policy recommendations between 2008 and 2024 despite the delegitimizing effects of the crises? The article argues that the key mechanism enabling this persistence is the institutions’ *governance power, operationalized through three capacities: the ability to define crises, the ability to prescribe policy solutions, and the ability to monitor implementation. Methodologically, the study employs a process tracing approach to uncover the sequential dynamics through which neoliberal ideas were reproduced, and a systematic documentary analysis to code and analyze official reports, evaluations, and policy statements. Findings show that the crises were framed not as failures of neoliberalism but as “external shocks” or “implementation gaps,” allowing institutions to repackage long standing neoliberal prescriptions—such as structural reforms, debt sustainability, targeted social protection, and private sector led development—as crisis response strategies. Furthermore, monitoring mechanisms and conditionalities ensured the institutionalization of these recommendations. The study concludes that the resilience of neoliberalism in international development is not mere policy continuity but the result of an adaptive process through which institutions reinterpret crises, rearticulate policy norms, and reinforce compliance structures. This highlights the need for deeper scrutiny of the discursive and institutional power that shapes global development governance.این مقاله به بررسی چرایی تداوم و تابآوری سیاستهای نئولیبرالی در نهادهای توسعه بینالمللی در مواجهه با دو بحران بزرگ قرن بیستویکم- بحران مالی ۲۰۰۸ و همهگیری کرونا- میپردازد. مسئله اصلی پژوهش این است که چگونه با وجود آنکه هر دو بحران ناکارآمدیهای ساختاری نئولیبرالیسم را آشکار کردند، نهادهایی مانند صندوق بینالمللی پول، بانک جهانی، برنامه توسعه سازمان ملل و سازمان همکاری اقتصادی و توسعه توانستند منطق نئولیبرالی توصیههای سیاستی خود را حفظ و حتی تقویت کنند. پرسش محوری مقاله این است که چه سازوکارهایی امکان تابآوری این سیاستها را فراهم کرده است؟ فرضیه پژوهش بیان میکند که «موقعیت حکومتمندی نهادهای بینالمللی»- شامل توانایی تعریف بحران، توانایی تجویز راهکار و توانایی نظارت بر اجرا- به این نهادها اجازه داده است بحرانها را بازقالببندی کرده و سیاستهای نئولیبرالی را در قالب نسخههای جدید بازآفرینی کنند. روش تحقیق مبتنی بر «تحلیل فرایندمحور» برای تبیین روندهای بازتولید سیاستها و «تحلیل اسنادی نظاممند» برای استخراج الگوهای روایی، هنجاری و نهادی از اسناد رسمی نهادهای بینالمللی است. یافتهها نشان میدهد که این نهادها بحرانها را نه بهعنوان شکست سیاستهای بازارمحور، بلکه بهعنوان «شوکهای خارجی» یا «اختلالات اجرایی» تعریف کردهاند؛ سپس با تجویز نسخههایی مانند اصلاحات ساختاری، هدفمندسازی حمایتها، پایداری بدهی و شاخصمحوری توسعه، منطق نئولیبرالی را بازتولید کردهاند. همچنین سازوکارهای نظارتی و مشروطیتهای مالی اجرای این نسخهها را تضمین کرده است. نتیجه آنکه تابآوری نئولیبرالیسم در حوزه توسعه بینالمللی محصول همافزایی قدرت روایی، هنجاری و نهادی نهادهای بینالمللی مورد نظر است.http://www.sjcds.ir/article_245284_949291d52dc6c5e4324ee537846ace80.pdf